Groene Weg moet Arabische toeristen naar de Zwarte Zee lokken
Foto: Tan Tunali

Groene Weg moet Arabische toeristen naar de Zwarte Zee lokken

AYDER - “Het is hier één grote vuilnisbelt geworden,” vertelt Yavuz Selim Yıldırım, terwijl hij borden kebap voor de obers neerzet. Yıldırım werkt als kok in het restaurant De Waterval in Ayder, een bergplaatsje groene bergen van Rize. Tien jaar geleden hoedde zijn familie daar nog koeien, een activiteit waar nu een boete van 88 lira op staat.

Toen was Ayder nog een yayla; een hooggelegen vlakte waar mensen in de zomermaanden hun vee naartoe brengen om de vochtige warmte van de Zwarte Zeekust te ontvluchten. Nu is het een toeristische hotspot, waar de rook van barbecues en uilaatgassen om voorrang strijden.

Uit het keukenraam is te zien hoe het gras waar eens de koeien van de familie Yıldırım graafden is verworden tot een veredelde parkeerplaats. “We hebben Ayder met z’n allen kapotgemaakt,” zegt Yıldırım schuldbewust. “Ik heb daar zelf ook aan meegedaan, maar toen de toeristen hier naartoe kwamen stond ik voor de keuze: vertrekken of meedoen. Ik heb voor het laatste gekozen. Nu willen we dat onze yayla’s groen blijven en daar hebben we geen Groene Weg voor nodig,” besluit Yıldırım fel.

Enkele kilometers verderop, aan de andere kant van de berg, ligt Samistal. Daar is een deel van de Groene Weg in aanbouw. Het ambitieuze project moet yayla’s in acht provincies met elkaar verbinden en zo Arabische toeristen naar de Zwarte Zee lokken. Samistal is wat Ayder ooit was: een rustieke yayla met een rijke plantenvegetatie. Koeienbellen klinken melodieus in het ochtendgloren, bewoners werken in hun moestuin en genieten van de frisse lucht.

De rechter in Rize doet binnenkort uitspraak in de rechtszaak die een groep milieuactivisten tegen de weg aanspande. Ondertussen gaat de bouw gewoon door. Het leidt tot surrealistische tafferelen: een cordon gendermerie schermt op 2600 meter hoogte een zich door de berg beukende graafmachine af van bewoners en activisten die de bouw proberen tegen te houden. “Ze kwamen midden in de nacht met een grote groep gendarmerie om de bouw voort te zetten. Waarschijnlijk omdat ze weten dat wat ze doen illegaal is en het het daglicht niet kan verdragen,” vertelt Sürreye Yücel, bewoonster van Samistal.

De meeste bewoners van Samistal zijn net als Yücel fel tegenstander van het de Groene Weg. Ze zien het als een bedreiging van hun cultuur en leefomgeving en wijzen op het gebrek aan transparantie van het project: “Onze grootvaders hebben hier met hard werk huizen neergezet en altijd in harmonie met de natuur geleefd. Straks komen hier ook grote hotels. Wat gebeurt er dan met ons,” vraagt ze emotioneel, terwijl ze op een meterslange steen in het huis van haar opa wijst. “Wij zijn niet per se tegen een weg. We willen alleen weten wat de plannen precies zijn en wat de consequenties voor ons zijn. Maar dat kan niemand ons vertellen,” besluit Yücel.

Toch is niet iedereen in Samistal het met de komst van de weg oneens. Yusuf Aşçı, bijvoorbeeld, zegt dat hij met geplande weg zijn yayla sneller kan bereiken. “Waarom zou ik daar tegen zijn? Die herrieschoppers zijn tegen de modernisering,” aldus Aşçı. Het is een klassiek argument in het Anatolië, dat op infrastructureel gebied lange tijd onderontwikkeld was. Bewoners legden enkele jaren geleden zelf de huidige weg naar Samistal aan, elektriciteit arriveerde er in het kielzog.

Ibrahim Demirel, een van de advocaten in de rechtszaak tegen de Groene Weg, kan begrip opbrengen voor de mening van mensen als Yusuf: ‘’Je moet niet vergeten dat de regering nooit naar deze dorpen heeft omgekeken en dat mannen als Yusuf een sterk vertrouwen hebben in de staat. Nu er een weg komt denken ze dat de regering die voor hen maakt. Het is onze taak om hen uit te leggen dat de regering deze weg niet voor de bewoners in Samistal bouwt, maar alleen voor zijn eigen winstgevende projecten,” aldus Demirel.

Investeerders

De Groene Weg (Yeşil Yol in het Turks) beslaat 2600 kilometer en moet yayla’s in acht provincies in de Zwarte Zeeregio met elkaar verbinden. De Zwarte Zeeregio is in vergelijking met de Egeïsche en Middellandse Zeekust veel minder bekend met toerisme. Het klimaat kent in de zomer relatief veel regen waardoor het minder aantrekkelijk is voor strandvakanties. De laatste jaren hebben Arabische toeristen, met name uit de Golfstaten, de Zwarte Zeeregio ontdekt. Ze verblijven in de bergen en kopen vastgoed aan de kust. Het Ontwikkelingsbureau DOKAP kondigde in een actieplan aan de weg zo snel mogelijk te willen afronden, zodat investeerders het gebied kunnen betreden.

Getagged onder :

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.