Niks te verliezen, behalve het leven
foto: Tan Tunali

Niks te verliezen, behalve het leven

EDIRNE - Toen Rawad Mater van de facebookgroep Crossing No More hoorde, sloot hij zich direct aan. Een maand geleden waagde hij de oversteek naar Griekenland. Maar toen het rubberbootje halverwege lek raakte, dreven de golven hem terug naar Turkije. Nu eist hij met de ongeveer drieduizend andere leden van de groep een veilige toegang tot Europa: over land.

Die route, via het Europese deel van Turkije naar Bulgarije of Griekenland, is minder begaanbaar dan de zee. Bulgarije bouwde een hek met prikkeldraad, en Griekenland houdt de grens ook gesloten. Mater vindt het onmenselijk. “Het enige wat ik wil, is een menswaardig leven. Hoeveel mensen moeten er nog sterven op zee”, vraagt de 34-jarige computerprogrammeur in Edirne, een Turkse plaats bij de grens met Griekenland en Bulgarije.

De groep, vooral jonge Syrische mannen, verblijft sinds een week in een centraal park en bij het olieworstelstadion aan de rand van de stad. In provisorische tentjes en op uitgedeelde dekens wachten ze op een politieke oplossing. Honderden lotgenoten wachten al dagenlang in dezelfde omstandigheden op het busstation in Istanbul, waar busmaatschappijen hen weigeren tickets te verkopen. Een kleine groep die op de snelweg richting de Bulgaarse grens demonstreerde, werd zaterdag door de politie naar het stadion gebracht.

Mater belandde na de nodige omzwervingen in Turkije. Hij woonde tot 2012 met zijn vader in een voorstad van Damascus. Toen het leger van president Assad hun huis bombardeerde, vluchtten ze samen naar Egypte. Omdat het daar niet lukte een baan te vinden, vertrok hij op een pelgrimsvisum naar Saudi-Arabië. Daar vond hij een baan, maar zijn visum stond hem niet toe te werken. Toen dat document verstreek, toog hij naar Turkije.

Als snel bleek ook daar zijn nieuwe toekomst niet te liggen. “Ik wilde niet naar Europa, maar het leven hier is moeilijk vol te houden”, zegt Mater, die zes maanden geleden in Turkije aankwam. “Ik woonde met drie anderen op een kleine kamer. Dat was ik niet gewend. Grote bedrijven nemen geen Syriërs in dienst, omdat we geen verblijfsvergunning hebben. Nu wil ik naar Europa om wat geld te verdienen. Zodat ik voor mijn vader kan zorgen en uiteindelijk met hem kan worden herenigd”, besluit Mater die zijn paspoort en mobiele telefoon kwijtraakte in de Egeïsche Zee.

De Turkse autoriteiten weten zich geen raad met de situatie in Edirne en Istanbul. Zaterdagavond ontving premier Ahmet Davutoglu een delegatie met vertegenwoordigers van de groep om over een oplossing te praten. Hij riep op tot een terugkeer naar het ‘normale leven’ en beloofde de zaak internationaal aan te kaarten. Gouverneur Ali Sahin verkondigde herhaaldelijk dezelfde boodschap: “We proberen mensen te overtuigen terug te gaan naar waar ze vandaan komen”, aldus Sahin, die de groep tot tweemaal toe een ultimatum stelde te vertrekken.

Daar lijkt de groep in Edirne niet toe bereid. “Ik heb niks te verliezen”, zegt Ismail Suleyman (36) uit Homs. De Syriër wil naar Stockholm, waar zijn zus twee maanden geleden aankwam. Twee jaar lang werkte hij in een naaiatelier: twaalf uur per dag voor zo’n 300 euro per maand. Afgelopen week nam hij ontslag. Hoewel hij Turkije dankbaar is dat het hem een veilig heenkomen bood, bleek een toekomst opbouwen er niet mogelijk.

Turkije beschouwt Syriërs niet als vluchtelingen maar als gasten. In 1967 nam het een protocol bij het Vluchtelingenverdrag van Genève niet aan, waardoor het alleen personen die door gebeurtenissen in Europa vluchten als vluchtelingen kan aanmerken. Het maakt Syriërs kwetsbaar. Om toch een toekomst op te bouwen wil Suleyman naar Europa. “Ik ga hier niet weg voordat de grens opengaat”, zegt hij vastberaden. Voorlopig is Griekenland noch Bulgarije bereid de grens te openen. Mater en Suleyman rest niets anders dan geduldig afwachten in het park in Edirne.

 

Getagged onder :

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.